Blog 27 (4-4-26) Nieuwe ervaringen
Gisteravond ging ik naar een jamsessie.
Ik had een gitarist geappt dat ik zou gaan en gezegd dat ik het leuk zou vinden als hij ook kwam.
En ook dat als hij mee wilde doen dat ik het wel zou kunnen regelen dat we het toneel op zouden mogen.
En inderdaad: hij kwam. Ik gaf hem mijn lijst met nummers en vroeg of er iets voor hem bij zat.
Hij maakte een foto van de lijst en ging erop studeren. Maar hij reageerde helemaal niet. Wel zag ik dat hij ging overleggen met een andere gitarist. Nadat hij terug kwam zei hij niks en ik praatte ook niet meer over samen spelen. Toen kwam de sessieleider langs en nodigde "mijn" gitarist uit. En hopla, daar ging hij het toneel op. Ik zei later dat ik geleerd had dat het met ons samen niks zou worden op jamsessies. En ook niet wat het spelen bij mij thuis betreft. Want daar had ik hem ook voor uitgenodigd. Dat verbaasde hem geloof ik. Maar ik was uitgepraat.
Een week hiervoor zegde een andere gitarist af voor een sessietje dat we met een paar anderen voor bij mij thuis hadden gepland.
Hij zei erbij dat hij het wel jammer vond maar ja, hij was een chaoot en hij plande vaak dubbel. Bovendien vond hij dat hij een goed betalende klus nooit laat lopen.
Dit soort ervaringen met muzikanten had ik dus deze week.
Het is niet helemaal verwonderlijk vind ik, als ik eerlijk ben. Want het bevestigt mijn overtuiging dat mijn naam van zanger bij collega-muzikanten nog steeds weinig voorstelt. Dat vraagt nog meer tijd....
Dat feit bevestigt wel het plan dat ik de laatste tijd aan het maken ben: optredens verzorgen zonder muzikanten maar met orkestbanden. En dan met ook "Mijn Verhaal" erbij ! Als dubbelpakket dus.
N.B. 20-4-26:
Dit laatste plan begint inderdaad vastere vorm aan te nemen.
Maar dan niet in de vorm van Zang met een beetje verhaal erbij, maar juist andersom: "Mijn Verhaal " met wat muziek erbij !
Op de een of andere manier voel ik dat dat de beste aanpak is.
En ik voel het niet alleen. Ik merk ook dat mijn stem bij dat idee beter wordt.
Blog 26 Jamsessie 13
In het leven zijn er bergen en dalen. Zo ook bij jamssesies.
Vorige keer was voor mij een topper. Ik begon er zelfs van te vloeken. (Mag natuurlijk niet. Sorry for that !). Gisteren was een ramp.
Ik had met iemand afgesproken en zelfs al wat nummers doorgenomen. Komt ie niet opdagen ! Ik wist niet dat het vandaag was, zei hij. Terwijl ik in mijn app gezegd had: Tot zo !.
Verder was het of niemand mij kende. Iedereen keek weg, zal ik maar zeggen. Een paar uitzonderingen daargelaten. Ook de gozer waar ik pas nog lekker mee gespeeld heb. Dat gaf een raar gevoel. Al die ernstige blikken in mijn buurt en nul komma nul contact. Gadverdamme !
Het leek erger dan anders zelfs.
Zou het met mijn kaartjes te maken hebben ? Mijn blogs ?
Lijkt me niet onwaarschijnlijk. Het is voor die muzikanten een ander beeld.
Iemand die zingt en ook nog schrijft over wat hij meemaakt bij dat zingen.
Kan eng zijn. Het kan zijn dat ze daar liever afstand van willen nemen.
Dan wordt het voor mij nog moeilijker om een groepje bij elkaar te versieren zou je zeggen. Ik ben al de oudste en ik heb bij veel mensen nog steeds de naam dat ik niet helemaal zuiver zing. (Hoewel dat laatste toch beter gaat , merk ik).
Dus stoppen met dat bloggen ?
Lijkt me niet. Helemaal niet.
Het helpt mij. Ik kan mijn ei(eren) kwijt. Ook over van allerlei andere dingen die mij bezig houden. En ik schaad niemand.
Daar zorg ik voor. Alles gebeurt anoniem.
Alleen degene die het aangaat zal er iets in herkennen. Dan trekt hij de schoen maar aan. Of stopt met lezen.
Ik had nog een gesprekje met de speler die de vorige keer eigenlijk reserve stond maar toch op het podium kwam en er niet meer af wilde. Hij had mijn website gezien zei hij. Interessant wat ik allemaal gedaan had. En hij liep door.
Hem had ik juist op het oog om ook mee te spelen deze avond.
Later had ik mijn jas al aangedaan om te vertrekken en kwam ik hem weer tegen. Ga je weg, vroeg hij. Ja zei ik, we hebben leuk gespeeld vorige keer en je hebt mijn website gezien en ik merk er niks van . Ik ben 85 en ik had het leuk gevonden als je mij gevraagd had. Zo werkt het niet zei hij en weg was tie weer. OK denk ik. We zien wel. Volgende keer beter.
En ik ik ben en blijf zanger/schrijver. Veel te leuk. Een dubbel”talent” dus ? Haha !
En hierbij laat ik als schrijver aan alle wegkijkers weten: als je mij niet ziet is dat prima, maar loop je wel de kans om nooit meer met dit aanstormende talent te mogen spelen.
Blog 25 Ik sta mijn mannetje !
Tsjonge tsjonge . Om dat te horen van een gerenomeerde sessieleider, die ook nog eens een supergoeie multi-muzikant is.
En dat na zo’n 25 jaar ploeteren op het podium. Als beginnend zanger, als zielige ouwe man man die nog wat wil. Zo’n 25 jaar belachelijk gevonden worden , tegengewerkt en afgeserveerd door hele meutes van o zo goeie vaak van kinds af aan getrainde muzikanten.
Als dat gebeurt, dan heb je wel je avond.
Dan maak je een nieuwe start.
Wie weet wat we nog gaan doen en meemaken !
Leve de jamsessies !
Blog 24 Jamsessie 12
Het was weer feest bij de jamsessie !
Ik vroeg de sessieleider of hij het goed vond dat ik vanavond zelf een groepje bij elkaar zou proberen te krijgen. Ik wilde voorkomen dat hij weer iets zou gaan regelen. Desnoods zou ik helemaal niks doen had ik voor mezelf besloten.
Dat is prima, zei hij. Doe je best.
Ik trok de stoute schoenen aan om te doen wat ik nog nooit heb gedurfd: zelf mensen benaderen om met mij te spelen ! Ik had al gauw 2 gitarisen (G1 en G2 zal ik maar zeggen) bij elkaar, met een bassist, een mondharmonica-speler en een drummer. En ik sprak nog met een derde gitarist (G3). Hij wilde wel invallen als een van de 2 gitaristen eventueel zou uitvallen. De sessieleider accepteerde het hele geval en we konden al snel aan de bak.
Daar zag ik op het podium G3 staan in plaats van G2 ! G2 stond in de zaal, zag ik. Ik wenkte hem en hij kwam naar me toe. Wat is dat nou, zei ik, jij moet spelen. Dat hebben we afgesproken. Nee, zei hij, laat hij maar spelen, hij wilde niet weg. Dat pik ik niet, zei ik. Hij is reserve ! Ik ging naar G3 toe en zei dat hij reserve was. Kan best zijn, zei hij, maar ik ga nou niet meer weg. Nou, dat was dus leuk. Ik zag de ramp al weer gebeuren: dat we de nummers niet zouden kunnen starten. Ik besloot de gok toch maar te wagen. Met de zenuwen in mijn lijf. En daar bleek weer: soms gaat het dan toch goed. G3 speelde de sterren van de hemel ! Wat een toestand is het toch altijd.
Later sprak ik G2 nog even en legde hem uit dat ik heel gauw van slag af raak als er plotseling dingen niet doorgaan zoals afgesproken. Hij begreep het.
De sessieleid kwam erbij staan en zei: Willem, dat houden we er in. Volgende keer doen we het weer zo. Jij staat je mannetje !
Dat was godverdegodver helemaal raak. Precies in mijn hart.
Blog 23 Plastic
We zaten aan de thee, mijn vrouw en ik.
Er stopte een witte bus voor het huis. Een pakje !
We raken er aan verslaafd zeiden we, aan dat krijgen van pakjes.
Er zaten 3 plastic bussen in. Hele mooie bussen vonden we.
Toch zonde eigenlijk om ze weg te gooien.
Maar ja, je kunt niet alles bewaren.
Ze worden gerecycled zei mijn vrouw. Klopt zei ik, maar helaas: het meeste wordt verbrand. Het is teveel vervuild.
Toen bedacht ik dat we ook 2 plastic containers zouden kunnen krijgen.
Als de gemeente dat doet.
Een voor het vieze plastic en een voor het vuile. Moet geen probleem zijn.
Dat kan de gemeente zelf regelen. Als de inwoners het willen.
Het gaati iets meer kosten en er komt weer een container bij. Maar je komt er wel verder mee met het milieu.
Ik keek op de site van de gemeente.
Fantastisch !: de wethouder houdt inloopspreekuren !
Dus 29 januari sta ik voor de deur !
Blog 22 Minder appen ?
Een paar dagen geleden stond ik op met het plan om me te gaan verzetten tegen de brutale arrogante inhalige stap van Musk en Zuckerberg om hier bij ons de dienst te gaan uitmaken. Om hun (voor ons onmisbare) internetmacht te misbruiken voor politieke akties in onze landen. En door haat, geweld, belediging, vernedering en vijandschap te gaan bevorderen in de hele wereld. Alleen om meer geld te verdienen.
Het interesseert hen geen moer wat er gebeurt met mensen.
Het enige wat telt is de aandelenkoers van hun bedrijven!
Poen, poen en nog eens poen is wat hen drijft. Wat de meeste van hun aandeelhouders drijft.
Op zich geen probleem.
Maar het wordt een probleem als ze aan mijn/onze vrijheid gaan komen.
Als ze hier de boel gaan verzieken
Hoe krijgen ze het in hun hoofd om in Duitsland te willen bepalen wie er minister president wordt.? In Engeland doen ze hetzelfde ! Waar houdt het op ?
Het zijn bedrijven! Wat bemoeien zij zich met politiek !
Ze gaan te ver !
Stoppen die mannen ! Stoppen al die bedrijven die over de schreef gaan en bezig zijn om dingen te bepalen waar ze niks over te zeggen hebben !
Stoppen door hen terug te fluiten op het enige terrein waar we ze tot de orde kunnen roepen: op hun resultaten, hun omzet. Op hun heilige allesbepalende waarde van hun aandelen. Daar zit hun hart. Daarin zijn zij te treffen. Daarmee kunnen zij teguggefloten worden naar hun hok. Zaken doen en geld verdienen op een nette sportieve manier, dat mag. Graag zelfs. Maar verder niet. Dat gaan we ze inpeperen.
Door simpelweg minder van hun diensten gebruik te maken.
Minder ! Ik zeg niet: helemaal niet ! Minder is genoeg.
Dus mensen: alleen appen als het nodig is ! Dat helpt al.
Blog 20 Jamsessie 11
Op weg naar de jamsessie besloot ik om voortaan alleen nog te spelen met mensen die mij ervan kunnen overtuigen dat zij het met zo’n ouwe bok echt nog zien zitten.
Met dat gevoel kwam ik binnen, deelde mijn kaartjes uit, nam een koffie en ging zitten om te luisteren en te kijken.
De sessieleider liet mij links liggen. Toen hij in mijn buurt kwam tikte ik hem op de schouder en gaf ik ook hem mijn kaartje en de beste wensen. Met veel muziek !
Daarna verstreek de avond. Op een leuke manier.
Ineens hoorde ik de sessieleider vanaf het podium vragen of er misschien blues-mensen waren.
Daar gaat ie weer, dacht ik.
En ja, even later liep hij langs en zei: ik ga wat voor je regelen.
Ik riep nog gauw dat ik alleen wat doe als ik gevraagd wordt.
Een minuut later was hij er weer en troonde mij mee naar een tafeltje met 2 mij onbekende mannen.
We maakten kennis, ik ging mijn lijstje halen en we kozen een 3-tal nummers uit.
De sessieleider introduceerde mij. Ik was een zeer gewaardeerde deelnemer van 85 jaar, die alleen iets wil doen als hij gevraagd wordt en soms ook nog kwaad wordt. Dat soort taal !
Tsjonge tsonge zei ik toen ik de microfoon in mijn handen had. Het gaat erom wat ik doe ! Niet om mijn leeftijd.
Nee, nee, nee riep er iemand die naar het podium liep. Het is heel bijzonder !
Ik zei dat we tegenwoordig allemaal 100 worden en dat ik dus nog 15 jaar te gaan heb.
Ondertussen zag ik dat er heel andere mensen op het podium kwamen dan waar ik mee afgesproken had.
Wat nu weer dacht ik.
Waar zijn die 2 gitaristen ? riep ik. De sessieleider kwam naar voren en zei: die zijn vertrokken !
Tsonge tsjonge zei ik, dat gaat weer lekker. Toch maar beginnen, besloot ik. En het ging goed.
Het liep zelfs als een trein ! Mijn stem voelde goed en ik ging los als nooit te voren.
De drummer en ik keken elkaar onder het spelen lachend aan.
Na afloop kwam de ene koks na de andere en het (niet meer zo veelvuldige) publiek was enthousiast.
Ik ging naar mijn plaats. De drummer kwam naast mij staan en gaf mij weer een boks.
Ik was kennelijk nog confuus van ons succes want ik wist niks te zeggen. Dat vond ik wel genant.
Maar ik dacht ook: hij heeft mijn kaartje. Misschien leest hij deze blog. Dan is ook dat weer OK.
Blog 19 WET VAN DE GEZELLIGHEID
Ik stond op met het besef dat er iets niet klopte in wat ik meemaak bij jamsessies. Vanwege dat wegkijken.
Als we na onze kindertijd allemaal de wereld in moeten is het onvermijdelijk dat we dingen samen moeten gaan doen. Niemand uitgezonderd. Of we willen of niet. Er is geen andere mogelijkheid.
En als je dingen samen doet en/of moet doen dan is het altijd leuk als het gebeurt in een sfeer van gezelligheid.
Leuk ? Ik zeg: noodzakelijk !
Gezelligheid bij het samen dingen doen is nog belangrijker dan die dingen zelf.
Het geeft het meeste zin aan ons bestaan.
Dat is mijn ervaring.
Voor mij bestaat er de “Wet van de Gezelligheid”.
In ieder geval: de wet om het te proberen zo gezellig mogelijk te maken en te houden !
En daar hoort “wegkijken” niet bij !
Als je met iemand iets samen gedaan hebt, wat dan ook, dan zondig je tegen die wet als je van hem of haar wegkijkt als je hem of haar ergens anders tegenkomt.
Als mensen je niet willen zien geeft dat een rot gevoel. Een gevoel van onrust, onzekerheid, onveiligheid.
Het knaagt aan je reden van bestaan.
Het leidt ertoe dat je weg wilt.
En dat zou betekenen dat je ook letterlijk weg gekeken bent.
WEGKIJKEN IS EEN ZONDE TEGEN DE GEZELLIGHEID !
We moeten het zo min mogelijk doen.
Een mooi voornemen voor 2025 !
Blog 18 Jamsessie 10
Een paar dagen geleden ging ik van huis weg naar de jamsessie en zei dat ik niet wist of ik wel wat zou zingen deze avond. Ik had het vage idee dat ik weer een “stap” zou gaan zetten in mijn zang-wereld.
Door mijn plan om de sessieleider te vragen of ikzelf mijn team zou mogen samenstellen.
En doordat ik nog niet wist wat ik zou doen als dat niet zou kunnen.
Ik had ook het idee dat ik geen ouwe schoenen zou moeten weggooien zonder dat ik nieuwe heb.
Maar ik was ook niet bang,
Met name door het succes onlangs op het Internet-platform Jamulus…..
Zo kwam ik de sessieruimte binnen.
Ik zag een hoofd mijn kant opdraaien en gedag zeggen. Wat ik vriendelijk beantwoordde.
Aan hetzelfde tafeltje zag ik ook 2 bekende hoofden die mij kennelijk niet zagen.
Verder lopend kwam ik een andere man tegen waar ik al heel wat keren mee op het podium heb gestaan.
Hij hield zijn hoofd in een vaste richting. Kennelijk zag hij mij niet. Of wilde hij mij niet zien ? Keek hij van mij weg ?
Toen ik ging zitten wist ik dat het laatste het geval was. Het kon niet dat hij mij niet heeft gezien.
Blog 17 JAMULUS
Toen ik een paar dagen later op internet aan het oefenen was en merkte dat mijn ademhaling nog steeds goed zat kwam ik op het idee om weer eens op bezoek te gaan bij "Bobo" R .
Hij speelt altijd op de site van het programma Jamulus.
Ik noem hem "Bobo" omdat hij een van de mensen is die daar een soort de dienst uitmaken.
Door hun nivo en ervaring.
Het was ook door Bobo R dat ik er achter kwam dat mijn zang voor dit platform onvoldoende was.
Omdat ik bij hem nooit verder kwam dan 1 liedje.
Lang ben ik dan ook uit zijn buurt gebleven. Tot een paar dagen geleden !
Ik logde in op zijn site en maakte een praatje. Opeens vroeg hij of ik wat wilde zingen.
Daar ging ik met gespannen nieuwsgierigheid op in.
Na een liedje gezongen te hebben bleek dat ik niet direct afgeserveerd werd.
Integendeel: het werden er 5. En dat ook nog omdat ik er zelf mee stopte !
Anders hadden het er nog meer geworden.
Mijn echtgenote stond er toevallig bij te luisteren.
We wisten allebei wat dit betekende: dat hier een extra deur naar een toekomst met muziek werd geopend.
Daar smaakte een goeie borrel op voordat we naar bed gingen !
Blog 16 Jamsessie 9
Kortgeleden kwam ik op het idee om weer eens langs te gaan bij een cafe-jazz-jamsessie waar ik al jaren niet geweest was. Mijn optredens daar waren altijd leuk maar beneden het daar geldende nivo.
Wat niet wegnam dat ik er toch veel van leerde. Vooral van een aardige (beroeps-)saxofonist.
Ik was nieuwsgierig wat hij op dit moment van mijn zangnivo zou vinden.
Ik wilde wel weer eens eerlijk getest worden door mensen die er verstand van hebben.
Ik mailde de goeie man en hij vond het leuk om mij weer eens te horen.
Zo gezegd zo gedaan. Het werd een hartelijk weerzien.
We kozen voor het nummer “At Last” .
Voordat we begonnen vertelde ik het publiek waarom ik hier eigenlijk was: om getest te worden.
Dat verminderde mijn spanning.
En toen ik de eerste noten had gezongen wist ik direct dat mijn stem goed klonk.
Ik zag de gezichten stralen. Ook dat van “mijn” saxofonist ! Hij klapte zelfs en gaf mij een 8 als rapportcijfer.
De dame die naast mij zat had het mooi gevonden zei ze, een andere dame gaf mij rapportcijfer 7 en weer een andere dame bood een filmpje aan dat ze gemaakt had.
Blog 15 Jamsessie 8
Gisteravond bezocht ik weer de jamsessie uit blog 6 en 11.
Ik had mij voorgenomen om te gaan zeggen dat ik voortaan zelf zal proberen om een groepje te vormen.
Onderweg vroeg ik mij nog eens ernstig af waarom ik dit plan nu eigenlijk had.
Ik kwam tot de conclusie dat het mij op de eerste plaats gaat om het ervaren van een gevoel van gezelligheid. En dat het beste kan met mensen die ik zelf heb uitgekozen.
Ik kreeg echter geen goeie kans om mijn plan uit te voeren: de sessie leider gedroeg zich de hele avond alsof ik niet bestond.
Dat verschijnsel kende ik inmiddels en maakte mij niet echt nerveus.
Ik genoot van de muziek en vond het prettig dat er nog een paar mensen langs kwamen die vroegen of ik nog wat ging doen.
Ik was nog wel een beetje bang dat de sessieleider mij misschien toch nog op het podium zou gaan promoten. Maar dat gebeurde gelukkig niet.
Vlak voor de laatste serie heb ik de man aangesproken en afscheid genomen.
Met de mededeling dat ik voortaan zelf zal proberen om mensen bij elkaar te krijgen. Waar hij geen probleem mee zei te hebben.
En dat was het.
Er ontstond een gevoel van op eigen benen te moeten gaan staan zonder benen te hebben….
Blog 14 BELADANO
Ik ging naar de jamsessie met het idee dat ik er onderdehand rekening mee zou moeten gaan houden dat ik makkelijk aan de bak zou komen.
Dat maakte ook een beetje zenuwachtig. Voor vol aangezien worden ben ik dus nog niet gewend dacht ik.
Toen ik binnen kwam liep ik direct tegen de muzikant op die ik pas gebeld had toen hij ziek was. Ik verwachtte dat hij er wel iets over zou zeggen toen we elkaar de hand schudden. Maar nee, na het handje liep hij gelijk door. Ik kreeg een raar gevoel. Hij was namelijk de man die in alle achterliggende jaren ooit een keer de moeite had genomen om mij op het podium uit te nodigen. Ik heb dat nooit vergeten.
En daarom durfde ik hem een paar weken geleden ook te bellen. We spraken elkaar de hele avond niet meer.
Ik werd ingedeeld met de beste gitarist en op een klein detail na ging het leuk.
Toen ik daarna enige tijd in mijn favoriete hoekje zat te luisteren en te genieten werd ik op de schouders getikt en werd ik gevraagd om mee te komen om te overleggen. Ik kwam bij een groepje oude sessie-rotten, die mij al sinds een hele lange tijd hadden afgeschreven !
Maar nu overlegden we heel serieus . Geen gezeur en gepiepel. Terwijl ik ook nerveus was.
Voordat we het podium opgingen bedacht ik een grapje om de spanning wat te breken. Ik zei tegen de mensen dat ik zeer vereerd was om met deze geroutineerde muzikanten te mogen spelen. Vooral omdat die ene een oud-sessieleider was. Dat gaf al applaus en een goeie stemming.
Het spelen erna was een succes. Ze gingen er helemaal voor. Met een gulle lach. Wat vroeger wel anders was. Toen waren ze niet vooruit te branden, herinnerde ik mij. Na het spelen liep ik nog even met de oud sessieleider mee en fluisterde in z’n oor dat ik hem een aardige vinger in zijn reet had gestoken. "Een vinger ?" zei hij. "Het was een hele kip man !". En zo verliep de avond eigenlijk naar grote tevredenheid.
Voordat ik naar huis ging wilde ik toch nog even langs gaan bij de man die ik gebeld had. Het zat me toch niet lekker. Ik zei tegen hem : “Sorry dat ik je gebeld heb. Ik zal het nooit meer doen”. Hij schrok zich dood. Dat zag ik. “Waarom niet ?” stamelde hij. ”Je mag mij altijd bellen !” Daar ging ik niet op in. Wel zei ik dat hij eigenlijk mijn enige vriend in het hele sessie-gebeuren was. Maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen wat ik ook dacht: dat ook hij mij een waardeloze zanger vindt.
Hij begon mij te omarmen en te knuffelen, terwijl hij herhaalde: “Ik wil graag met je spelen man!”. We gingen lachend uit elkaar.
Toen ik nog even met een paar anderen stond te praten kwam hij er weer bij staan en werd ik weer gehugged. We spraken af om de volgende keer het nummer “Help me”te spelen. “OK” zei ik “En ik ben blij dat we elkaar gesproken hebben”
In de auto realiseerde ik mij dat ik toch mag zeggen dat ik enig respekt onder mensen aan het verwerven ben.
Iets wat ik mijn leven lang heb ontbeerd. Beladano ! Beter laat dan nooit !
Blog 13 Oplossing migratie
De column van de door mij zeer gewaardeerde mevrouw Sitalsing in de Volkskrant las ik met volledige instemming.
We werden door haar op overtuigende wijze gewezen op het gevaar in ons land.
Maar ik moet ook zeggen: dit is een gepasseerd station.
Het gevaar hoeft vandaag de dag niet meer benoemd en uitgebazuind te worden. Dat maakt alleen maar moe.
Wat we willen is iets van een gevoel van een oplossing. Een perspektief.
Iets waarmee we aan de slag kunnen om de problemen en het daaruit volgende gevaar te lijf te gaan.
Iets waar we in geloven.
En mijn intuitie zegt dat de oplossing van het probleem van de migratiestroom, en het daaruit voortkomende gevaar van afdrijven van onze democratie, ligt in het onderzoeken, aan de kaak stellen en omvormen van het overal en dus ook door ons gepraktiseerde NEOKOLONIALISME.
Ik pleit daarom voor het denken aan en onderzoeken van de rol van onze multinationals, van onze banken en van onze regeringen.
Mijn intuitie, die wortelt en gevormd is in het ondernemerschap, zegt mij dat multinationals over de hele linie (uitzonderingen daargelaten) standaard en systematisch op onrechtvaardige wijze zaken doen en misbruik maken van de heersende ongelijkheid in techniek, opleiding, kennis, organisatie en welvaart.
Mijn intuitie zegt dat het geen goede zaak is als regeringen zaken doen met criminele zakkenvullende dictators, die hun ontvangen gelden weer hier op onze banken storten, zodat we we er weer geld mee verdienen.
Mijn gevoel zegt mij dus dat we moeten stoppen met onze kop in het zand te steken voor deze kant van de werkelijkheid.
Omdat het groeien en bloeien van werkgelegenheid in de gedupeerde landen er structureel en fundamenteel door wordt verlamd en gefrustreerd.
Met het logische gevolg van de migratie.
Een natuurlijk, organisch en dus onstuitbaar, niet met wat voor tegenhoudende akties ook op te lossen fenomeen.
De wortel van de migratie ligt gewoon in het tekort aan werk. En dat blijft zo.
Zo lang het door het neokolonialisme in stand wordt gehouden.
De clou is die onrechtvaardigheid in ons systeem te durven zien en te verkondigen.
Zodat we in aktie komen. En dat in de goeie richting !
We zijn niet slecht, wij zijn met z’n allen, burgers, zakenlieden en politici gewoon zwakke mensen die de verleiding door ongelijkheid nooit helemaal hebben kunnen weerstaan en zullen weerstaan.
Maar wel door het inzicht in de feiten tot inkeer kunnen komen en het roer kunnen omgooien.
We moeten we aan de bak !
Ik hoop dat ook de gewaardeerde mevrouw Sitalsing gaat voelen wat ik voel en dat haar columns op dit terrein meer zullen gaan inspireren tot het oplossen van, in plaats van herhaald waarschuwen voor “het gevaar”.
Blog 12 Jamsessie 6
Gisteravond bezocht ik een jamsessie die ik nog niet eerder in een blog besproken heb. Hij bestaat nog niet zo lang maar ik ben er onderdehand al verschillende malen geweest en heb er verschillende malen ook gezongen.
Toen ze pas met de sessies begonnen had de (toen nog onervaren) leider het publiek uitgenodigd om gerust met adviezen en raad te komen, als ze dat wilden. Ik weet nog dat ik hem toen een paar adressen heb gegeven waar hij zijn licht op zou kunnen steken hoe ze het daar doen.
Wat naar mijn indruk toen ook in dankbaarheid werd aanvaard.
Ondertussen werd ik gewaar dat deze man niet erg sterk was in het herkennen en groeten als er een muzikant binnen kwam. Of in ieder geval: als ik binnen kwam. Steeds moest hem erop attent maken dat ik er was en dat ik ook wel wat wilde zingen. Gisteren werd mij dat teveel. Zoveel malen samengewerkt en als lucht behandeld worden in een ruimte van nog geen 100 m2. De lust om te zingen verging mij.
Ik ben hem nog een paar keer gaan passeren . Een koffie en een biertje halen.
Bij de bar, waar hij normaal zijn plek heeft. Helemaal niks ! Praten met iedereen en volcontinu langs mij heen kijken.
Ik dronk mijn pilsje op en besloot de sessieleider te vertellen wat mij dwars zat. Ik zei dat ik het vreemd vond dat hij mij alsmaar niet zag en niet begroette. Hij zei dat hij het erg druk had en het de volgende keer beter zou doen.
Ook vroeg hij of ik nog wat wilde zingen. Daar had ik geen zin. Ik had alleen maar zin om naar huis te gaan.
Het komt vaker voor dat het niet klikt met iemand. Zeker bij mij. Ik ben geen prater. Maar de situatie van iemand waarmee het niet klikt terwijl je van zijn funktie afhankelijk bent , dat werkt niet. Althans : niet bij mij.
Dat ik geen prater ben, ook dat werd mij gisteravond ook weer heel duidelijk.
Ik sta aan de bar met een vaste speler van mijn eigen huissessie. Al jaren komt hij hier over de vloer.
We wisselen een paar woorden en ieder gaat zijns weegs.
Een goeie zangeres waar ik ook wel eens een paar woorden mee gewisseld heb in het verleden. Laatst nog was zij ineens (voor het eerst) ook op een jamsessie waar ik al jaren kom. Even een praatje en dat was het.
Niet meer gezien die avond. Gisteren kwam ze naar het hoekje waar ik zat en nam de vrije stoel voor mij in beslag. Even een knikje, een paar woorden en daarna de hele avond met de buren aan de andere kant kletsen.
Het ligt aan mij, is mijn conclusie. Ik heb geen interesse. En ook geen zin om te faken.
Ik ben best aardig, maar ik ben geen persoons-contactmens . Ik moet het hebben van publiek.
Daar kan ik het beste op focussen. Op applaus ! En dat krijg ik gelukkig steeds meer.
Blog 11 Jamsessie 5
Een paar dagen geleden ging ik weer naar de jamsessie uit blog 6.
Ik nam mij voor om er vooral goed op te letten dat ik een goeie voorbereiding krijg als ik moet optreden.
Toen ik binnenkwam stond de gitarist waar ik de vorige keer zo’n gezeur mee kreeg op het podium toch een partij te improviseren waar je niet goed van werd. Zo virtuoos. En daar heb ik dus een soort ruzie mee dacht ik.
Geen prettig gevoel. Maar ik besloot bij mijn plan te blijven. Hoe dan ook.
Het hele spul kwam van het podium af en gelijk deed de sessieleider de ronde om iedereen gedag te zeggen die hij kende. Ook ik werd omhelsd met een hartelijk “Hoi Willem ! Fijn dat je er bent !”.
De avond ging voort en de ene na andere groep werd geformeerd en ging het podium op.
Ik begon te twijfelen of de sessieleider wel mensen zou kunnen vinden die met mij willen spelen
Of dat hij het helemaal niet ging proberen.
Maar op een gegeven moment stond hij op het podium en zei iets in de trant van “ Willem wil graag met mensen uit de blues-omgeving spelen” en vroeg of die in de zaal zaten. Ik schrok wel, maar was ook een soort gerustgesteld. Dus toch dacht ik. Nou doorzetten ! Twee gitaristen staken hun vinger op. Dat was genoeg. We gingen even aan de slag met mijn lijst en hadden al gauw 3 nummers te pakken. Een serie later was het onze beurt.
Het ging prima. Een leuke bassist, drummer en ook nog een trompettist deden ook mee.
Feest was het, want ik kreeg van alle spelers een duidelijke boks aan het eind.
Toen ik het podiumtrapje af ging, liep ik bijna tegen de hedendaagse sessie-diva op .
Zij zei een paar keer “Willem ik heb van je genoten ! Echt waar !”
Ik zei: Als jij het zegt maakt dat diepe indruk !”. En dat meende ik.
Onderweg naar mijn plaats hield een andere zanger mij aan en zei dat het goed klonk. Op mijn plaats aangekomen gaf de man die naast mij stond en waar ik al eerder een praatje mee had gemaakt een fikse boks en zei met ontroering “Geweldig man ! “ De sessieleider kwam later nog een keer langs en omhelsde mij lachend en ik fluisterde in zijn oor: “Wij begrijpen elkaar !”. Dat beantwoordde hij met een soort van instemmend gejuich.
Toen ging ik naar huis.
Eenzaam in de gang naar buiten lopend kwam een dame mij tegemoet.
In het voorbijgaan zei ze met een stralende lach en een strelend gebaar dat ze het hartstikke goed gevonden had.
Onderweg naar huis realiseerde ik mij, dat ik na vele jaren van getob vandaag de dag door 2 jamsessies goed ontvangen en gewaardeerd word.
En dat ik onderdehand maar eens tegen mijzelf moet gaan zeggen dat ik (ook) zanger ben.
Blog 10 Jamsessie 4 21-10-24
Onlangs ging ik weer.
Nu naar een andere plaats.
Ik werd vriendelijk verwelkomd door de leider.
Hij zei ook dat ik waarschijnlijk 2 keer ingedeeld zou worden.
OK, daar kon ik me dan op instellen. Een goed gevoel.
Al snel kreeg ik bericht: met die gitarist spelen. Zometeen.
Hij zat toevallig naast me, dus ik stelde me voor (hij was nieuw voor mij) en ik gaf hem mijn lijst.
Hij zocht snel wat nummers uit. Hij kende ook veel bluesnummers. Al gauw moesten we het podium op.
Er kwamen spelers naar me toe met opmerkingen van “Gaan we er weer tegenaan Willem ?”enz..
En de nieuwe man bleek er zin in te hebben ! Lekker soleren en zo.
We hadden een goeie serie en ik dankte iedereen voor de inzet. Een en al lol dus.
Op een gegeven moment was de sessieleider er weer.
Hij klopte op mijn schouders en er stond een gitarist naast hem. Daar ga je mee spelen Willem.
Ik kende hem en we trokken ons even terug om wat nummers uit te zoeken.
Ook dat optreden liep lekker.
Allemaal boksen na afloop en opgestoken duimen in het publiek.
Zo kan het ook gaan in de jamwereld !
Ook voor mij, 84 jarige zij-instromer is nog plek..
Blog 9 Nobelprijs
In de Volkskrant stond een stuk over de nieuwe Nobelprijswinnaar voor economie. Over de heer Acemogli uit Turkeye.
Deze man heeft veel kennis vergaard over de oorzaken van de verschillen in welvaart tussen landen.
Hij is niet de eerste die dit doet, wordt ook in het stuk verteld.
Maar wat we altijd al vermoedden word nu door de heer Acemogli nog eens extra duidelijk gemaakt: het komt doordat er in de landen met blijvende armoe altijd sprake is van een kleine elite die de dienst uitmaakt en de centen in de zak steekt.
Ik zeg dan : fijn en heel goed om dat nog eens goed onderbouwd aan de grote klok te hangen en het ons (de rijke Westerse landen) nog eens goed in te peperen hoe de zaken liggen.
Heel goed, heel goed, heel goed, heel goed !
En dan ? Wat nu ?
Nog meer onderzoek ? Nog meer bevestiging ? Nog meer gebengel van die grote klok ?
We weten het toch ? Die mensen daar, die elites !
Zij doen die valse dingen. En gaan ermee door, door door !
Waarom zouden ze stoppen ?
Voor mij hoeft het echt niet meer, die studies en die bevestigingen.
Voor mij richten ze de kijkert nu op de vraag hoe die elites de kans krijgen om in het zadel te komen en te blijven.
Ik weet het al. Wij weten het al. Maar er moet meer bewijs komen.
Studie, studie ! Naar die andere kant: Onze kant.
Naar onze multinationals en onze regeringen. Naar onszelf !
En dan weet ik ook al wat er gezegd gaat worden. Ook dat is al bekend: als de multinationals en landen eerlijker zaken en politiek gaan bedrijven dan gaat het ons burgers, werkenden, arbeiders geld kosten.
Arbeidsplaatsen meneer ! Welvaart ! En dat willen we niet ! Haha !
Nee , dan maar de grenzen dicht en de mensen laten verzuipen in steeds groteren getale is dan het antwoord.
Sorry ! Het klopt niet. Egoisme klopt niet !
Altruisme , eerlijkheid, sportiviteit is de weg.
Het zal helpen, echt helpen, echt de migratie-nachtmerrie doen verdwijnen: eerlijk zaken doen. In het groot en klein.
Doe daar studie naar !
Dat andere weten we. Ik word beroerd van die herhaling. Dat navelstaren.
Blog 8 Jamsessie 3
Al tig jaren doe ik mee met jamsessies.
Ik ben meestal de oudste deelnemer, maar ook een die nog wat leren kan.
Die combinatie zorgt er (begrijpelijk) voor dat ik op de podia niet altijd de medewerking krijg die ik zou wensen.
Ja, soms krijg ik zelfs het gevoel dat ik als een soort joker wordt gebruikt.
Een en ander leidde er een paar maanden geleden toe dat ik heb gezegd dat ik alleen nog mee wil doen als ik zeker weet dat de mensen het leuk vinden om met mij te spelen.
En als ik voldoende tijd krijg om vantevoren te overleggen.
Dat blijkt goed te werken. Ik voel me prettiger, we spelen beter en hebben meer plezier.
Behalve gisteren !
Wijzend op 2 mannen die voor mij zaten zei de sessieleider: “Willem, jij gaat spelen met die 2 gitaristen daar”.
Ik kende die mannen en wist dat het top-gitaristen waren.
Toen ik naar ze toe ging met mijn lijstje met nummers keek de ene verstoord om en zei, dat ik bij hem niet met een lijstje moest aankomen. Dat was het kennelijk, want hij keek weer voor zich.
De andere man (een Griek, naar bleek) zei dat hij zometeen weg moest en dus niet mee kon doen.
Terug op mijn plek besloot ik na enige twijfel om toch maar door te zetten en koos zelf 3 bekende nummers uit.
Op het podium aangekomen was er nog een andere gitarist. Een hele oude bekende.
Dat valt niet tegen dacht ik en vroeg wie het intro van “Need your love so bad” wilde inzetten.
Geen van beiden reageerde. Dat was raar. Na enig heen en weer naar elkaar wijzen begon de eerste gitarist uiteindelijk wat noten te spelen. Ik haakte erop in en we speelden het nummer uit. Ze soleerden allebei wel, maar op mijn uitnodiging om wat meer te doen kwam geen reaktie. Wat het ook niet leuker maakte.
Bij het volgende nummer ( “Route 66” nota bene) reageerden ze alsof het nummer van Mars kwam.
Gelukkig was daar de pianist zo vriendelijk om op te starten.
Maar verder werd er gespeeld alsof het dwangarbeid was.
Toen ik zei wat het derde nummer was ("There’s a Red House" van Jimmy Hendrix, het misschien wel allerbekendste bluesnummer dat er op sessies gespeeld wordt) en ze weer naar elkaar gingen wijzen was voor mij de lol eraf.
Ik pakte mijn tablet en ging van het podium af.
Later ben ik nog naar de tweede gitarist toe gegaan en vroeg hem waarom hij zo raar deed.
Hij bleef volhouden dat hij de solo van “The red house” niet kende en ik bleef mijn twijfels houden.
Op het laatst werd ik nog weggeduwd. Ik liet het er maar bij en ging naar huis.
Nu ik terugkijk realiseer ik me dat het mijn eigen schuld is dat ons optreden voortijdig en in een ruzie-achtige sfeer eindigde. Ik had gelijk af moeten haken toen ik merkte dat de eerste gitarist er totaal geen zin in had.
Ik had echt moeten doen wat ik gezegd heb: dat ik alleen speel met mensen die er zin in hebben !
Sorry men !
Volgende keer beter !
Blog 7 Jamsessie 2
Terugblikkend op de laatste jamsessie kan ik zeggen dat mijn optreden voortijdig en in een ruzie-achtige sfeer is geeindigd. Dat is dus niet de bedoeling als je muziek maakt.
Integendeel: het moet plezier geven en de mensen dichter bij elkaar brengen.
Om herhaling te voorkomen noemde ik aan het eind van mijn blog de oplossing al: gewoon doen wat ik al sinds een paar maanden heb afgesproken met sessieleiders: ik krijg voldoende tijd om vantevoren de nummers te bepalen en om te onderzoeken of de collega’s het kunnen spelen.
En wat nog belangrijker is: of ze er zin in hebben om met mij een sessie te doen.
Als ik dit deze avond ook had gedaan dan hadden we nooit gespeeld.
De eerste gitarist had om te beginnen al helemaal geen zin om te overleggen.
Toen ik dat merkte had ik dus gelijk al moeten afhaken.
Mijn fout dus dat het zo gelopen is. Sorry for that !
Toch kan het zin hebben om nog wat verder na te denken over wat er is gebeurd.
Voor mezelf en voor wie weet ook nog anderen.
Kijk, jammen op zo’n sessie valt en staat met de wil om er altijd het beste van te maken, ook al is het niet de ideale bezetting waar je op wacht.
Vaak is het behelpen. Dat is ook de charme ervan.
Ik ben zelf 84 en probeer al 25 jaar om beter te gaan zingen. Dat gaat wel steeds beter maar het is voor jongere mensen niet top zou ik zeggen. Maar ja, als je dan ingedeeld word met zo’n ouwe dan moet je er toch het beste van maken. Dat gebeurde deze avond dus absoluut niet. Noch in de communicatie, noch in het spelen.
Volgende keer beter dus maten ?
Ik trap er niet meer in, naar ik hoop. In dat haastige optreden zonder voorbereiding. Dat voorkomt een hoop ellende. Voor allemaal.
Graag tot ziens !
Blog 6 Jamsessie 1
Al tig jaren doe ik mee met jamsessies. Ook in Zeist.
Ik ben daar zo’n beetje de oudste deelnemer, maar ook een die nog heel veel leren kan. Dat gebeurt dan ook wel vind ik zelf. Langzaam maar zeker.
Maar toch blijkt het moeilijk om van mijn oude naam van slechte zanger af te komen.
De medewerking van muzikanten waar ik mee op het podium gezet wordt laat nogal eens te wensen over. En dan voel ik me niet lekker. Meer een joker !
Dat heeft ertoe geleid dat ik met de sessieleiders heb afgesproken dat ik alleen nog mee wil doen als ik zeker weet dat de mensen het leuk vinden om met mij te spelen. En als we vantevoren de tijd krijgen om samen te overleggen.
Dat blijkt goed te werken. Ik voel me veel beter en we hebben samen meer plezier.
Maar gisteren ben ik er weer goed ingetuind.
De leider kwam naar me toe met een bassist en zei: “Willem hiermee ga je spelen, en met die 2 gitaristen daar”.
Die zaten samen naast elkaar op een paar stoelen voor me.
Ik zag het: het waren 2 top-gitaristen.
Ik ging naar ze toe met mijn lijstje met nummers om ze wat uit te laten zoeken.
Ik tikte de eerste op zijn schouder en zei dat ik met hem mocht spelen en liet hem het papier zien.
Hij keek verstoord om, zei: “met lijstjes moet je bij mij niet aankomen” en keek weer voor zich.
De andere man bleek een Griek te zijn en die zei dat hij zometeen weg moest.
Ik stapte maar weer naar mijn plaats en vroeg me af of ik nog wel door moest zetten. Dat deed ik, met het idee dat mijn gitarist sowieso alles wel zou kunnen spelen. Ik zocht een paar bekende nummers uit, waar hij lekker op zou kunnen soleren. De bassist liet ik weten welke nummers we zouden gaan spelen en dat vond hij best.
Toen we op het podium stonden bleek er nog een tweede ook top-gitarist te staan. Nou dat moest lukken dacht ik.
Ik wilde het eerste (een zeer bekend) nummer starten en vroeg wie het intro wilde doen.
Geen van beide dus ! Het heen en weer gezeur duurde een tijdje, tot er een begon met wat noten te spelen.
Daar haakte ik maar op in en we speelden het nummer uit, terwijl ze geen van beiden reageerden op mijn signalen om hun solo’s uit te rekken.
Bij het volgende nummer reageerden ze alsof het nummer ( Route 66 nota bene) van Mars kwam.
Gelukkig was de pianist zo vriendelijk om op te starten. Maar verder ging ook dat alsof het dwangarbeid was.
Geen greintje enthousiasme.
Toen ze bij het derde nummer ('There’s a red house' van Jimmy Hendrix, de misschien wel allerbekendste blues die er op sessies gespeeld wordt) ook weer niet wisten hoe ze moesten beginnen was voor mij de maat vol.
Ik zei: “Tsjonge tsonge ! 2 topgitaristen en ze kunnen nog niet eens ‘The Red house’ spelen !”.
En ik verdween van het podium.
Met in mijn achterhoofd: “wat een arrogantie !”.
Nu neem ik me voor om me nog strikter aan mijn plan te gaan houden: spelen met mensen die het graag doen !