--------------B   L   O   G   S-------------

                        Gedicht

 Ik vaar met haar mee
 Ook als we glijden
 Door niet groene weiden
 Tot aan mijn dood
 In onze zelfgemaakte gezegende boot
 Omdat ik hou van een stem die klinkt als ruisend riet
 Een wit zeil dat weerkaatst in blauwe ogen
 Een gul lachend open gezicht
 Een kwetsbare ziel in eeuwig licht
 Daarom vaar ik zo graag met haar mee
 Langzaam maar zeker
 Naar open zee

Blog 29 , 18-12-25                                                BELADANO                                

                                                                                 Inleiding

Deze website ben ik begonnen doordat een internet-muziekcollega zei dat hij als hobby websites maakte.

Toen kon ik de verleiding niet weerstaan om mijn belangstelling daarvoor te tonen.

Hij ging daar enthousiast en onbaatzuchtig op in. Daarna moest ik wel aan de bak om de website te vullen.

Ik had mijn Gambiaprojekt, info over muziek en mijn “cv” achter de hand, maar in mijn achterhoofd voelde ik dat ik ook andere dingen wilde vertellen dan alleen over Gambia en mijn zangaktiviteiten.

Nu is het mij langzaam maar zeker meer duidelijk aan het worden welke dingen dat zijn.

Bovenaan staat dan de vraag waarom ik als hoogopgeleide uiteindelijk huisschilder geworden ben.

Laat ik daar dan maar mee starten.

                                                                                 Hoofdstuk 1

Vlak na mijn pensionering, zo’n 17 jaar geleden maakte ik de balans op van mijn verleden en keek ik vooruit naar de toekomst. Met volgende tekst in mijn dagboek:

Ik ben al een tijdje wakker en probeer mij te orienteren, mezelf een plaats te geven. Een vorm.

Maar ik beland in een moeras, een dicht woud, een dikke mist. In mijn hoofd zijn mijn gedachten als een kluwen wol of touw.

Ik loop vast, verdwaal, kom niet verder…..

Elke gedachte, elk aanname of veronderstelling roept een tegengedachte op.

Met dezelfde graad van waarschijnlijkheid.

Ik ken dit. Al sinds mijn puberteit is het niet anders….

En sinds die tijd probeer ik er ook aan te ontkomen, probeer ik de zon te laten doorbreken. Uitzicht ! Helderheid !

Weten wie je bent, wat je plaats is.

Functioneren ! Je talenten kunnen ontplooien !

En al een jaar of vijf zoek ik het in de muziek en probeer ik mijn stem te ontwikkelen en blueszanger te worden.

Steeds denk ik dat dit het wellicht toch zal kunnen zijn.

Maar ik zie nu in dat dat niet verstandig is. De resultaten zijn te mager.

Ik ben te oud om reeel nog iets op dat gebied te kunnen bereiken.

Dat besef dringt steeds meer door.

Ook nu.

En ik besluit om mijn zoeken naar de zon nu toch maar eens op te geven.

Ik zal doorgaan met zingen, maar anders.

Zonder het idee dat het de vervulling van mijn leven zal worden en alle ellende en gezoek uiteindelijk toch goed zal maken. Zonder die droom.

Het wordt daarmee ook tijd en ook mogelijk om echt de balans op te gaan maken en genoegen te gaan nemen met het behaalde  resultaat. Ook al is dat nog zo mager.

Ik  kom dan tot het besef dat ik aan de ene kant als cum laude HBS student in mijn carriere inderdaad niet verder gekomen ben dan zelfstandig huisschilder.

Aan de andere kant zie ik dat ik financieel onafhankelijk ben, dat ik een goede fysieke gezondheid heb, een fijne en gezonde vrouw. Leuke kinderen en kleinkinderen

Maar vooral zie ik dat ik in vrede leef met de mensen en met god en dat ik het eeuwig leven zal mogen verwachten.

Ik heb geprobeerd mijn maatschappelijke plek te vinden en in overeenstemming  te brengen met mijn talenten.

Dat is mij niet gelukt en ik moet er vanaf nu vanuit gaan dat mij dat ook nooit zal lukken.

Dat ik altijd zal blijven hangen in de mist.

Ik moet stoppen met mijn pogingen mij van de mist te ontdoen. Ik moet niet meer naar voren kijken. Wat rest is terug kijken.

Om wellicht beter te gaan zien hoe en waarom in mijn mistige leven de vrede ondanks alles altijd is gebleven…..

Als ik nu weer de balans opmaak kan ik zeggen dat “de mist” toch opgetrokken is.

Ik heb nu een tamelijk helder beeld van mijn verleden en ik oogst beduidend meer waardering in de muziekscene dan toen.

Hoe is dat gekomen ?

Vooral omdat ik me meer op mijn (zang)spieren ben gaan concentreren. In plaats van mijn hersenen blijven afpeigeren.

Dat was mijn laatste kans dacht ik om nog eens ergens te komen, was mijn idee.

Want zingen is spierenwerk. Geen denken.

En spierenwerk, daar had ik vertrouwen in. Daarmee had ik de eindstreep gehaald. Niet met mijn hersens !

Met ook stille, stiekeme hoop ging ik aan de slag met de muziek.

Elke dag minstens een uur zingen, opnemen en terugluisteren.

Met moed putten uit elke streep vooruitgang.

Totdat ik na zo’n 8 jaar een enorme klap maakte .

Onverwacht en plotseling had ik ineens “contact” met het “centrum” van mijn stem.

Dat hoorde ik aan de klank en voelde ik aan de gebruikte spieren.

Tegelijk voelde ik een diepe ongekende ontspanning in mijn hele lijf.

Ik raakte ervan overtuigd dat er van binnen meer gebeurd moest zijn dan alleen iets met mijn zangtechniek.

Dat besef werd sterker en sterker toen ik ook merkte dat ik me  anders ging gedragen ! Vrijer en assertiever.

Ik trok de conclusie dat ik niet alleen met mijn spieren iets bereikt had maar ook met mijn geest.

Dat ik daar wellicht een soort sleutel had omgedraaid. Dat er misschien een deur was opengegaan. Dat ik mogelijk van binnen van de rem af geglipt was. Die ideeen versterkten ook mijn hoop dat ik nu misschien zelfs een keer zou kunnen gaan begrijpen waarom ik huisschilder werd. En dat laatste gebeurde inderdaad.

Maar dat ging niet ineens !

Ook dat werd een lange zoektocht.

Van steeds meer terrein veroveren op het verleden. Van doorbreken en opruimen van blokkades en trauma’s.

Met als hulp de zang !

Want telkens als ik met mijn nadenken, vorsen en schrijven weer een stapje verder doordrong in mijn wezen ging ik ook een stapje verder in mijn zangtechniek.

Dat was verbluffend. De zang vertelde het mij steeds of ik wel of niet een stukje waarheid veroverd had. Als dat het geval was werd mijn zingen steevast beter.

Dat proces duurt nu al weer zo’n 8 jaar lang.

Het is onduidelijk waar dat eindigt.

Wel duidelijk is wat ik nu al bereikt heb: een antwoord op de vraag waarom ik huisschilder werd !

Beladano ! Beter Laat Dan Nooit !