KENNISMAKING

Ter kennismaking volgt hieronder een beknopt chronologisch overzicht van de dingen die ik gedaan heb.

1940 Geboren als 13^e kind in een gezin van uiteindelijk 15 kinderen.

1946 Lagere school in Voorschoten.

1952 HBS B op Bonaventura in Leiden. Cum Laude geslaagd.

1957 HTS Weg- en Waterbouwkunde in Den Haag. Diploma in 1960.

1960 Werken als Tekenaar Constructeur.

1961 Studie Psychologie aan Universiteit Leiden

1963 Werkzaam in familiebedrijf Steijn’s Emballage BV

1972 Werkzaam als Organisatie-adviseur bij een buro.

         Werkzaam als Zelfstandig Organisatie-adviseur

1973 Werkzaam als ongeschoold werker via uitzendburo

1974 Werkzaam als groepsleider bij een Jongerenhuis

1975 Werkzaam als timmerman bij aannemer

         Werkzaam als glazuurder bij een Pottenbakkerij

1976 Werkzaam als muziek-docent op verschillende  LTS-en en Lagere Scholen

1977 Werkzaam als timmerman-voorman bij een klein bouwbedrijf

1978 Werkzaam als zelfstandig onderhouds-schilder

1986 Docent bij een Organisatie-opleidings-instituut

1991 Docent Organisatie bij een Opleidings-instituut voor Bouwvakkers

1997 Werkzaam als zelfstandig onderhouds-schilder tot 2007

1997 Werkzaam als zelfstandig onderhouds-schilder tot 2007

1997 en verder: vooral bezig met de volgende aktiviteiten :

         -Zingen

         -Zonnelampen-projekt

         -Blogs

                                                                              UITLEG BIJ DIT CV

Normaal laat een cv een groei zien.

Omdat bij mij het omgekeerde het geval is lijkt mij, in het kader van kennismaking, een verklaring op zijn plaats.

INLEIDING

Deze website ben ik begonnen doordat een internet-muziekcollega zei dat hij als hobby websites maakte.

Toen kon ik de verleiding niet weerstaan om mijn belangstelling te tonen. Hij ging daar enthousiast en onbaatzuchtig op in. Daarna moest ik wel aan de bak om de website te vullen. Ik had mijn Gambiaprojekt, info over muziek en mijn “cv” achter de hand, maar in mijn achterhoofd voelde ik dat ik ook andere dingen wilde vertellen.

Bovenaan staat dan mijn behoefte om uit te leggen waarom ik als hoogopgeleide uiteindelijk huisschilder geworden ben. Sommigen die mijn cv zien zeggen bewonderend dat ik “goed geleefd” heb.

Anderen denken dat het een vrolijke vrije keus was.

Of mensen denken er het zijne van en doen er het zwijgen toe als het aan de orde komt.

Kortom: het ongebruikelijk verloop van mijn beroepsleven roept sowieso vragen op.

Vragen die ik mezelf ook stel en waarvan ik meen dat ik ze eindelijk een keer kan en gezien mijn leeftijd ook een keer moet beantwoorden. Al is het alleen maar voor mijn nageslacht. Als een soort Geestelijk Testament.

TRAUMA'S

Pas na mijn pensioen ben ik tot het inzicht gekomen dat de "oorzaak" van mijn "omgekeerde" carriere vooral ligt in

2 traumatiserende ervaringen in mijn puberteit.

De eerste was dat ik jarenlang thuis getuige was van de geestelijke aftakeling en instorting van een geliefde broer.

Het gevolg was dat ik mij teveel met hem ging identificeren. Dat maakte mij angstig.

Dat moet naar ik aanneem ook aan de buitenkant zichtbaar geweest zijn .

Wat weer leidde tot de tweede traumatische ervaring.

Tijdens een pauze op het schoolplein op de HBS werd ik zonder enige aanleiding plotseling door een van de klasgenoten pootje gehaakt en op de tegels gekwakt. De aanvaller sprong bovenop mij en mijn buurman die erbij stond riep :

"Niet te hard hoor ! Anders kan ik niet meer bij hem afkijken !"

Ik werd er door verrast. Ik voelde mij totaal eenzaam, vernederd en angstig.

Ik weet nog letterlijk wat ik dacht met die mensen boven mij: "Nooit zal ik bij hen horen !"

In mijn binnenste verdween alle gevoel. In plaats daarvan kwam er een diepe haat.

Maar die kon ik niet bewust toelaten.

Ik schaamde me te veel. Ik stopte de hele gebeurtenis zo ver mogelijk weg in mijn onderbewuste. Daar werd het een neurose.

Die zorgde er voor dat geen enkel beroep een succes werd. 

Wat ik ook bedacht en wat ik ook probeerde, het werkte niet. 

(N.B.: Een uitzondering daarop is mijn succesvolle tijd in ons familiebedrijf.  Maar dat telde niet echt voor mij.

Ik wilde in de buitenwereld slagen. Zonder de hulp van mijn familie. Dat was mijn hoogste doel.)

Om niet helemaal geestelijk vast te lopen besloot ik op een gegeven moment om te proberen als  huisschilder mijn pensioen te halen. Wat ook lukte.

Hiermee is de vraag  "waarom huissschilder ? " in principe  beantwoord.

                                                                       gedicht

                                                   mijn handen, niet de liefde

                                                   hebben mij gered

                                                   zij voorzagen mij van brood

                                                   toen mijn lijf nog leefde

                                                   en mijn gevoel was dood

"ADEMMOMENT "

Het heldere inzicht in mijn trauma's is na mijn pensionering ontstaan.

Ik besloot toen om me vooral toe te gaan leggen op het zingen.

Niet door erover na te denken hoe het moest maar vooral door me te concentreren op de spieren die erbij betrokken zijn.

Net zoals ik bij het schilderen had gedaan. Puur fysieke aanpak.

Daar ging ik mijn energie in stoppen.

Dat hield in: elke dag minstens een uur zingen, opnemen en daarna terugluisteren.

Na zo’n 8 jaar had ik een bijzondere ervaring: ik maakte “contact" met mijn stem !

Ik hoorde het aan de klank en voelde het aan mijn lichaam.

Er trad een ongewone ontspanning op in mijn hele lijf.

Het was zo bijzonder dat ik vermoedde dat er meer aan de hand moest zijn dan alleen toevallig goeie zangtechniek.

Dat vermoeden werd zekerheid doordat ik zag dat ik me ineens anders ging gedragen. Vooral assertiever.

Ik trok de conclusie dat er in mijn binnenste waarschijnlijk een soort draai gemaakt was.

Dat er op de een of andere manier een sleutel was omgedraaid. Dat er een deur was opengegaan.

Dat ik van een innerlijke rem was afgeglipt.

Dat hele speciale moment ben ik sindsdien "mijn ademmoment" gaan noemen.

"ZOEKTOCHT"

Na het "ademmoment" begon de zoektocht. Wat was er precies gebeurd ?

Ik had wel een vermoeden maar daar kon en durfde ik niet op te bouwen.

Met behulp van mijn dagboek en het zingen ging ik aktief over tot verdere verkenning van mijn geest.

Met pijn en moeite haalde ik angsten, trauma's en blokkades naar boven.

En bij elke stap vooruit in mijn geest werd mijn zang beter.

Daar kon ik de klok op gelijk zetten.

Mijn zang bevestigde steeds of ik weer een stukje waarheid over mijzelf veroverd had.

Zo kwam ik er achter wat er bij het "ademmoment" van binnen precies gebeurd was: ik werd verlost van mijn identificatie met mijn broer".

"AASETERS"

Door de verdere bewustwording en verheldering van wat er op het schoolplein gebeurd was ben ik er toe gekomen om bepaalde mensen als "aaseters" te gaan betitelen.

Omdat zij lijken op de aaseters onder de dieren.

Zij hebben een fijne neus voor zwakke figuren, hebben er plezier in om die eruit te pikken en als het kan nog een stukje verder de vernieling in te drukken. Aaseters,  heb ik ook geleerd, zijn er niet alleen op het schoolplein.

Op veel "pleinen" van de maatschappij kwam ik mensen tegen die mij als pispaal gebruikten.

Bij het ademmoment werd ik in principe van hun angst-greep verlost.

RELATIES

Na het "ademmoment" veranderde, zoals ik al zei, spontaan mijn gedrag. Van "verdraagzaam" naar assertief.

Het voelde direct goed en versterkte mijn intuitieve gevoel dat er van binnen iets van belang gebeurd moest zijn.

Ik ben gaan beseffen dat mijn "brave" gedrag van daarvoor niet alleen voortkwam uit bescheidenheid of geloof maar ook uit angst. Angst voor de "aaseters" ! Waar ik nooit voldoende verweer tegen had. Ik probeerde altijd buiten schot te blijven.

Alleen als het echt de spuigaten uit liep had ik wel eens de reaktie om te ontploffen.

Maar die "vredige", aardige, dociele houding van mij veranderde dus aanzienlijk na dat "ademmoment".

Ik ben ook de aaseters uit het verleden gaan confronteren met hun gedrag.

Niet om mij te revancheren, maar om mijn pispaal-imago om te buigen naar gelijkwaardigheid en wederzijds respekt.

Sommige mensen blijken dan open te staan voor zo'n gesprek. Dat leidt tot verdieping en verbreding van de relatie.

Anderen houden liever de boot af. Dan is er helaas geen ruimte voor vergeving en blijft er weinig van de relatie over.

GELOOF

Geloof speelt een rol in mijn leven. Dat is een feit.

Ik ben ermee opgegroeid en ben ondanks alle ellende, duisternis en twijfel ook altijd gelovig gebleven.

Een stelling die ik daarbij nogal eens poneer is : "Je moet het kind niet met het badwater weggooien".

Tot nu toe heb ik dat dus niet gedaan.

Geloof geeft mij sowieso een richtsnoer bij beslissingen.

Het  geeft een blijvend gevoel dat er altijd iemand is die van je houdt.

Het geeft de mogelijkheid en kracht om te vergeven.

Er is nog veel meer over te zeggen.

Het is dan ook een onderwerp waar ik graag nog een keer op terugkom.

Iets wat niet vanzelfsprekend is, gezien het feit dat "de" broer, waarmee ik me teveel mee identificeerde juist ten gronde is gegaan aan godsdienstwaanzin.

PERSPEKTIEF

Ik mag zeggen dat mijn zang nog steeds vooruit gaat.

Moest ik me vroeger invechten op jamsessies, tegenwoordig delen ze me graag in.

Zelfs optredentjes in de toekomst sluit ik niet helemaal uit. Daaraan ontleen ik dus enig perspektief.

Inmiddels is het schrijven ook van de grond gekomen, wat ook een zekere mate van perspektief biedt.

Het lampenprojekt voor Gambia gaat moeizaam , maar is na al die jaren ook nog steeds niet mislukt.

Alles bij elkaar heb ik het prettige gevoel dat ik in mijn seniorentijd meer een deelnemer van de maatschappij aan het worden ben dan ik ooit geweest ben.

Beladano ! Beter Laat Dan Nooit !

                                                                                      gedicht

                                                                  half nog in het water

                                                                  kruip ik op de kant

                                                                  happende naar adem

                                                                  eindelijk geland

                                                         

                                                               VERHAAL BIJ BOVENSTAAND CV

                                                                              INLEIDING

Deze website ben ik begonnen doordat een internet-muziekcollega zei dat hij als hobby websites maakte.

Toen kon ik de verleiding niet weerstaan om mijn belangstelling te tonen. Hij ging daar enthousiast en onbaatzuchtig op in. Daarna moest ik wel aan de bak om de website te vullen. Ik had mijn Gambiaprojekt, info over muziek en mijn “cv” achter de hand, maar in mijn achterhoofd voelde ik dat ik ook andere dingen wilde vertellen.

Nu is het mij langzaam duidelijk aan het worden welke dingen dat zijn.

Bovenaan staat dan: zo goed mogelijk uitleggen waarom ik als hoogopgeleide uiteindelijk huisschilder geworden ben. Sommigen die mijn cv zien zeggen bewonderend dat ik “goed geleefd” heb. Anderen denken dat het een vrolijke vrije keus was. Of mensen denken er het zijne van en doen er het zwijgen toe als het aan de orde komt.

Kortom: het ongebruikelijk verloop van mijn beroepsleven roept sowieso vragen op.

Vragen die ik mezelf ook stel en waarvan ik meen dat ik ze eindelijk een keer kan en gezien mijn leeftijd ook een keer moet beantwoorden. Al is het alleen maar voor mijn nageslacht. Als een soort Geestelijk Testament.                                                            

                                                                          GEPENSIONEERD !

Vlak na mijn pensionering, zo’n 17 jaar geleden maakte ik de balans op van mijn verleden en keek ik vooruit naar de toekomst.

Ik noteerde het volgende in mijn dagboek:

Ik ben al een tijdje wakker en probeer mij te orienteren, mezelf een plaats te geven. Een vorm.

Maar ik beland in een moeras, een dicht woud, een dikke mist. In mijn hoofd zijn mijn gedachten als een kluwen wol of touw.

Ik loop vast, verdwaal, kom niet verder…..

Elke gedachte, elk aanname of veronderstelling roept een tegengedachte op.  

Met dezelfde graad van waarschijnlijkheid.

Ik ken dit. Al sinds mijn puberteit is het niet anders….

En sinds die tijd probeer ik er ook aan te ontkomen, probeer ik de zon te laten doorbreken. Uitzicht ! Helderheid !

Weten wie je bent, wat je plaats is.

Functioneren ! Je talenten kunnen ontplooien !

En al een jaar of vijf zoek ik het in de muziek en probeer ik mijn stem te ontwikkelen en blueszanger te worden.

Steeds denk ik dat dit het wellicht toch zal kunnen zijn.

Maar ik zie nu in dat dat niet verstandig is. De resultaten zijn te mager.

Ik ben te oud om reeel nog iets op dat gebied te kunnen bereiken.

Dat besef dringt steeds meer door.

Ook nu.

En ik besluit om mijn zoeken naar de zon nu toch maar eens op te geven.

Ik zal doorgaan met zingen, maar anders.

Zonder het idee dat het de vervulling van mijn leven zal worden en alle ellende en gezoek uiteindelijk toch goed zal maken. Zonder die droom.

Het wordt daarmee ook tijd en ook mogelijk om echt de balans op te gaan maken en genoegen te gaan nemen met het behaalde resultaat. Ook al is dat nog zo mager.

Ik kom dan tot het besef dat ik aan de ene kant als cum laude HBS student in mijn carriere inderdaad niet verder gekomen ben dan zelfstandig huisschilder.

Aan de andere kant zie ik dat ik financieel onafhankelijk ben, dat ik een goede fysieke gezondheid heb, een fijne en gezonde vrouw. Leuke kinderen en kleinkinderen

Maar vooral zie ik dat ik in vrede leef met de mensen en met god en dat ik het eeuwig leven zal mogen verwachten.

Ik heb geprobeerd mijn maatschappelijke plek te vinden en in overeenstemming te brengen met mijn talenten.

Dat is mij niet gelukt en ik moet er vanaf nu vanuit gaan dat mij dat ook nooit zal lukken.

Dat ik altijd zal blijven hangen in de mist.

Ik moet stoppen met mijn pogingen mij van de mist te ontdoen. Ik moet niet meer naar voren kijken. Wat rest is terug kijken.

Om wellicht beter te gaan zien hoe en waarom in mijn mistige leven de vrede ondanks alles altijd is gebleven…..

Zo dacht ik toen.

                                                                             "ADEMMOMENT "

Als ik nu weer de balans opmaak dan zeg ik dat “de mist” van toen inmiddels opgetrokken is.

Ondanks mijn plan van toen om te stoppen met proberen deze te verdrijven.

Het bloed kroop dus kennelijk waar het niet gaan kon. Ik putte toch stiekem hoop. Wel uit een nieuwe aanpak.

Ik stopte namelijk met nadenken dat direct gericht was op het vinden van een bestemming maar ging me in plaats daarvan zoveel mogelijk toeleggen op de zuiver fysieke ontwikkeling van mijn zangtechniek.

In het fysieke had ik een ander vertrouwen dan in het nadenken.

Dat vertrouwen was ontstaan doordat ik met mijn schildersberoep in ieder geval zowel mentaal als financieel overleefd had en mijn pensioen gehaald had.

Ik ging dus voortvarend aan de slag . Met ook stiekem een beetje stille voorzichtige hoop. 

Elke dag minstens een uur zingen, opnemen en terugluisteren.

Telkens weer moed putten uit iedere streep vooruitgang.

Dat ging zo door. Totdat ik na zo’n 8 jaar tijdens het oefenen ineens een enorme "klapper" maakte .

Ik maakte “contact"  met mijn stem.

Ik hoorde het aan de klank en voelde het aan mijn lichaam.

Er trad een  ongewone totale ontspanning op in mijn lijf.

Het was zo bijzonder dat ik vermoedde dat er meer aan de hand moest zijn dan alleen verbetering van mijn zangtechniek.

Toen ik me ineens ook anders bleek te gaan gedragen wist ik dat ook zeker.

Ik trok de conclusie dat er in mijn binnenste vast een draai gemaakt was.

Dat er op de een of andere manier een sleutel was omgedraaid. Dat er een deur was opengegaan.

Dat ik van een innerlijke rem was afgeglipt.

Dat speciale moment ben ik sindsdien "mijn ademmoment" gaan noemen.

                                                                                "ZOEKTOCHT"

Bij het "ademmoment" veranderde ik dus van binnen en dat had gevolgen voor mijn gedrag van buiten.

Maar hoe dat van binnen precies werkte wist ik niet.

Ik had wel een hoopvol vermoeden maar daar kon en durfde ik niet op te bouwen. Ik moest harde gegevens hebben.

Daarom startte ik de zoektocht. Met behulp van mijn dagboek en de zangpraktijk.

Stap voor stap veroverde ik meer zelfinzicht en haalde angsten, trauma's en blokkades naar de oppervlakte.

Bij elke stap vooruit van "binnen" volgde steevast ook "buiten" een stapje vooruit. Bij het zingen.

Op die wisselwerking tussen binnen en buiten kon ik de klok gelijk zetten.

Het was verbluffend om te ervaren dat mijn zang mij vertelde dat ik weer een stukje waarheid over mijzelf veroverd had.

Door die werking ben ik tot een betrouwbare visie gekomen op wat er bij het "ademmoment" gebeurde: ik werd op dat moment onbewust verlost van mijn levenslange identificatie met mijn broer. 

                                                                                   TRAUMA'S

Langzaam maar zeker raakte ik ervan overtuigd dat de "oorzaak" van mijn "omgekeerde" carriere  vooral ligt in

2 traumatiserende ervaringen in mijn puberteit.

De eerste was dat ik jarenlang thuis getuige was van de geestelijke aftakeling en instorting van een geliefde broer.

Het gevolg was  dat ik mij teveel met hem ging identificeren. Dat maakte mij angstig.

Dat moet naar ik aanneem ook aan de buitenkant zichtbaar geweest zijn .

Wat weer leidde tot de tweede ervaring.

Tijdens een pauze op het schoolplein op de HBS werd ik zonder enige aanleiding plotseling door een van de klasgenoten pootje gehaakt en op de tegels gekwakt. De aanvaller sprong bovenop mij en mijn buurman die erbij stond riep :

"Niet te hard hoor ! Anders kan ik niet meer bij hem afkijken !"

Ik werd er totaal door verrast. Ik voelde mij ontgoogeld, eenzaam, vernederd en angstig.

Ik weet nog letterlijk wat ik dacht met die mensen boven mij: "Nooit zal ik bij hen horen !"

In mijn binnenste verdween alle gevoel. In plaats daarvan kwam de haat.

Maar die kon ik niet bewust toelaten. Ik schaamde me te diep. Ik stopte de hele gebeurtenis zo ver mogelijk weg in mijn onderbewuste en leefde vervolgens als een contactgestoorde zombie zo goed mogelijk verder.

De verstopte ervaring werd een neurose en werd de oorzaak dat al mijn pogingen daarna om een passend "intellectueel" beroep uit te oefenen gedoemd waren te mislukken.

(N.B.: Een uitzondering daarop is mijn succes in ons eigen familiebedrijf.

Maar dat was voor mij geen "buitenwereld". Dat telde niet echt voor mij.

Ik wilde slagen zonder de hulp van mijn familie. Ik wilde "mijn plek in de wereld” vinden. Dat was mijn hoogste doel.)

Na verschillende keren tussen hoofd- en handwerk geswitched te hebben kwam er een moment dat ik definitief besloot om als huisschilder mijn pensioen te gaan halen. Dat moment is bij mij blijven hangen als het "Karwei-moment".

Omdat ik voor de ingang van de Karwei bouwmarkt stond toen het gebeurde. Het was zonnig weer.

En sindsdien is er ook wat meer zon in mijn leven gekomen. Meer rust en een beetje meer zelfvertrouwen .

Maar niet genoeg om ook "de vraag" definitief uit mijn leven te wissen. Die bleef constant zoemen op de achtergrond.

                                                                        mijn handen, niet de liefde

                                                                        hebben mij gered

                                                                        zij voorzagen mij van brood

                                                                        toen mijn lijf nog leefde

                                                                        en mijn gevoel was dood

                                                                       

                                                                                  "AASETERS"

De moeizame verwerking van deze trauma's deden mij ook voor het eerst van mijn leven beseffen dat er werkelijk mensen op  de wereld bestaan die lijken op de aaseters onder de dieren. Ik noem die mensen daarom voortaan zo.

Omdat ze een fijne neus hebben voor zwakke figuren en er dan plezier in hebben om die met een duwtje nog verder de vernieling in te drukken. Zij storten zich fanatiek op hun prooi en genieten van hun neergang.

Aaseters, zo heb ik later ervaren bestaan niet alleen op het schoolplein van toen.

Op letterlijk alle "pleinen" van de maatschappij kwam ik ze tegen.

Mensen die mij als pispaal gingen gebruiken. Tot op de dag van vandaag, als ik niet uitkijk !

                                                                                    RELATIES

Ik schat in dat ik in het algemeen voor andere mensen rustig en vredelievend gezelschap geweest ben.

Dat staat ook in die balans van 17 jaar geleden: "Ik leef in vrede met god en de mensen".

Vandaag de dag weet ik dat mijn rustige gedrag niet alleen voortkwam uit bescheidenheid of geloof.

Ik denk nu dat het vooral ook voortkwam uit angst. Angst voor de "aaseters" ! 

Ik had daar nooit genoeg verweer tegen. Ik probeerde alleen zoveel mogelijk buiten schot te blijven.

Alleen als het echt de spuigaten uit liep had ik wel eens de reaktie om te ontploffen.

Waar de mensen dan weer van schrokken. 

Maar die "vredige", aardige, dociele houding van mij veranderde dus aanzienlijk na dat "ademmoment".

Ik werd assertiever en ik confronteerde ook de "aaseters" met hun gedrag in het verleden.

Niet om mij te revancheren, maar om mijn pispaal-imago om te buigen naar gelijkwaardigheid en wederzijds respekt.

Sommige mensen blijken dan open te staan voor zo'n gesprek. Dat leidt dan tot verdieping en verbreding van de relatie.

Anderen houden liever de boot af. Dan is er ook geen ruimte voor vergeving en blijft er weinig van de relatie over.

                                                                                     GELOOF

Ik wil hier ook nog iets zeggen over mijn geloof. 

Ik ben ermee opgegroeid en ben ondanks alle ellende, duisternis en twijfel ook altijd gelovig gebleven.

Een stelling die ik daarbij nogal eens poneer is : "Je moet het kind niet met het badwater weggooien".

Tot nu toe heb ik dat dus niet gedaan.

Geloof geeft mij sowieso een richtsnoer bij beslissingen.

Het gaf en geeft een blijvend gevoel dat er altijd iemand is die van je houdt.

Het geeft de mogelijkheid en kracht om te vergeven.

Het is een ook onderwerp waar ik graag nog een keer op terugkom.....

                                                                                   PERSPEKTIEF

Uit het voorgaande zal inmiddels gebleken zijn dat mijn zang nog steeds stukje bij beetje vooruit gaat.

Moest ik me vroeger invechten op jamsessies, tegenwoordig delen ze me graag in.

En zelfs optredentjes in de toekomst sluit ik niet helemaal uit. Daaraan ontleen ik enig perspektief.

Inmiddels is het schrijven  ook van de grond gekomen, wat ook een zekere mate van perspektief biedt.

Het lampenprojekt voor Gambia gaat moeizaam , maar is na al die jaren ook nog steeds niet mislukt.

Alles bij elkaar heb ik het prettige gevoel dat ik toch nog eens een cultureel en "geestelijk" deelnemer aan het worden ben van wat ik noem:  "de wereld" . Beladano ! Beter Laat Dan Nooit !

                                                                           half nog in het water

                                                                   kruip ik op de kant

                                                                   happende naar adem

                                                                   eindelijk geland