KENNISMAKING

Ter kennismaking volgt hieronder een beknopt chronologisch overzicht van de dingen die ik gedaan heb.

1940 Geboren als 13^e kind in een gezin van uiteindelijk 15 kinderen.

1946 Lagere school in Voorschoten.

1952 HBS B op Bonaventura in Leiden. Cum Laude geslaagd.

1957 HTS Weg- en Waterbouwkunde in Den Haag. Diploma in 1960.

1960 Werken als Tekenaar Constructeur.

1961 Studie Psychologie aan Universiteit Leiden

1963 Werkzaam in familiebedrijf Steijn’s Emballage BV

1972 Werkzaam als Organisatie-adviseur bij een buro.

         Werkzaam als Zelfstandig Organisatie-adviseur

1973 Werkzaam als ongeschoold werker via uitzendburo

1974 Werkzaam als groepsleider bij een Jongerenhuis

1975 Werkzaam als timmerman bij aannemer

         Werkzaam als glazuurder bij een Pottenbakkerij

1976 Werkzaam als muziek-docent op verschillende  LTS-en en Lagere Scholen

1977 Werkzaam als timmerman-voorman bij een klein bouwbedrijf

1978 Werkzaam als zelfstandig onderhouds-schilder

1986 Docent bij een Organisatie-opleidings-instituut

1991 Docent Organisatie bij een Opleidings-instituut voor Bouwvakkers

1997 Werkzaam als zelfstandig onderhouds-schilder tot 2007

1997 en verder: vooral bezig met de volgende aktiviteiten :

         -Zingen

         -Zonnelampen-projekt

         -Blogs

                                                                           UITLEG BIJ DIT "CV" (i.o.m. echtgenote Adje)

INLEIDING

Deze website ben ik begonnen doordat een internet-muziekcollega zei dat hij als hobby websites maakte.

Toen kon ik de verleiding niet weerstaan om mijn belangstelling te tonen. Hij ging daar enthousiast en onbaatzuchtig op in. Daarna moest ik wel aan de bak om de website te vullen. Ik had mijn Gambiaprojekt, info over muziek en mijn “cv” achter de hand, maar in mijn achterhoofd voelde ik dat ik ook andere dingen wilde vertellen.

Bovenaan staat dan mijn behoefte om uit te leggen waarom ik als hoogopgeleide uiteindelijk huisschilder geworden ben. Sommigen die mijn cv zien, zeggen bewonderend dat ik “goed geleefd” heb.

Anderen denken dat het een vrolijke vrije keus was.

Of mensen denken er het hunne van en doen er het zwijgen toe als het aan de orde komt.

Kortom: het ongebruikelijk verloop van mijn beroepsleven roept sowieso vragen op.

Vragen die ik mezelf ook stel en waarvan ik meen dat ik ze eindelijk een keer kan en gezien mijn leeftijd ook moet beantwoorden. Al is het alleen maar voor mijn nageslacht. Als een soort Geestelijk Testament.

Wij zijn dankbaar voor en houden veel van onze kinderen en kleinkinderen.

Ik van mijn kant hoop van harte dat zij met mijn "onthullingen" hun voordeel kunnen doen.

TRAUMA'S

Pas na mijn pensioen ben ik tot het inzicht gekomen dat de "oorzaak" van mijn "omgekeerde" carriere vooral ligt in

2 traumatiserende ervaringen in mijn puberteit.

De eerste was dat ik jarenlang thuis getuige was van de geestelijke aftakeling en instorting van een geliefde broer.

Het gevolg was dat ik mij teveel met hem ging identificeren. Dat maakte mij angstig.

Dat moet naar ik aanneem ook aan de buitenkant zichtbaar geweest zijn .

Wat weer leidde tot de tweede traumatische ervaring.

Tijdens een pauze op het schoolplein op de HBS werd ik zonder enige aanleiding plotseling door een van de klasgenoten pootje gehaakt en op de tegels gekwakt. De aanvaller sprong bovenop mij en mijn buurman die erbij stond riep :

"Niet te hard hoor ! Anders kan ik niet meer bij hem afkijken !"

Ik werd er door verrast. Ik voelde mij totaal eenzaam, vernederd en angstig.

Ik weet nog letterlijk wat ik dacht met die mensen boven mij: "Nooit zal ik bij hen horen !"

In mijn binnenste verdween alle gevoel. In plaats daarvan kwam er een diepe haat.

Maar die kon ik niet bewust toelaten.

Ik schaamde me te veel. Ik stopte de hele gebeurtenis zo ver mogelijk weg in mijn onderbewuste. Daar werd het een neurose.

Die zorgde er voor dat geen enkel beroep een succes werd. 

Wat ik ook bedacht en wat ik ook probeerde, het werkte niet. 

(N.B.: Een uitzondering daarop is mijn succesvolle tijd in ons familiebedrijf.  Maar dat telde niet echt voor mij.

Ik wilde in de buitenwereld slagen. Zonder de hulp van mijn familie. Dat was mijn hoogste doel.)

Om niet helemaal geestelijk vast te lopen besloot ik op een gegeven moment om te proberen als  huisschilder mijn pensioen te halen. Wat ook lukte.

Hiermee is de vraag  "waarom huissschilder ? " naar ik meen redelijk beantwoord.

                                                                       gedicht

                                                   mijn handen, niet de liefde

                                                   hebben mij gered

                                                   zij voorzagen mij van brood

                                                   toen mijn lijf nog leefde

                                                   en mijn gevoel was dood

"ADEMMOMENT "

Na mijn pensionering besloot ik om me vooral toe te gaan leggen op het zingen.

Ik wilde er niet teveel over nadenken en er teveel van verwachten maar me voornamelijk gaan concentreren op de fysieke kant ervan. Op het gebruik van de juiste spieren en de beheersing ervan.

Daar had ik bij het schilderen goeie ervaringen mee wist ik.

Dus daar ging ik mijn energie in stoppen.

Dat hield in: elke dag minstens een uur zingen en daarna de opname kritisch terugluisteren.

Na zo’n 8 jaar volhouden had ik ineens een bijzondere ervaring: ik vond dat ik "contact maakte" met mijn stem !

Ik hoorde het aan de klank en voelde het aan mijn lichaam.

Direct daarna trad er een ongewone ontspanning op in mijn hele lijf.

Het was zo bijzonder dat ik vermoedde dat er meer met mij aan de hand moest zijn dan dat ik alleen toevallig de juiste spieren gebruikte.

Dat vermoeden werd zekerheid doordat ik zag dat ik me ook anders ging gedragen. Vooral assertiever.

Ik trok de conclusie dat er in mijn binnenste waarschijnlijk een psychische draai gemaakt was.

Dat er op de een of andere manier een sleutel was omgedraaid. Dat er een deur was opengegaan.

Dat ik van een innerlijke rem was afgeglipt.

Dat hele speciale moment ben ik sindsdien "mijn ademmoment" gaan noemen.

"ZOEKTOCHT"

Na het "ademmoment" begon de zoektocht. Wat was er dan precies gebeurd, vroeg ik mij af. 

Ik had wel een vermoeden maar daar kon en durfde ik niet op te bouwen.

Met behulp van mijn dagboek en het zingen ging ik aktief over tot verdere verkenning van mijn geest.

Met pijn en moeite haalde ik angsten, trauma's en blokkades naar boven.

En bij elke stap vooruit in mijn geest werd ook mijn zang beter.

Daar kon ik de klok op gelijk zetten.

Mijn zang bevestigde steeds of ik weer een stukje waarheid over mijzelf veroverd had.

Zo kwam ik er ten slotte achter wat er bij het "ademmoment" precies gebeurd was: dat ik toen onbewust van mijn identificatie met mijn broer" verlost werd. Ofwel: van de basis van mijn traumatische leven.

Daarmee begon tegelijk de langzame groei van een nieuw , niet door trauma's beheerst leven.

"AASETERS"

Door de verdere bewustwording en verheldering van wat er op het schoolplein gebeurd was ben ik er toe gekomen om bepaalde mensen als "aaseters" te gaan betitelen.

Omdat zij lijken op de aaseters onder de dieren.

Zij hebben een fijne neus voor zwakke figuren, hebben er plezier in om die eruit te pikken en als het kan nog een stukje verder de vernieling in te drukken. Aaseters,  heb ik ook geleerd, zijn er niet alleen op het schoolplein.

Op alle  "pleinen" van de maatschappij kwam ik in mijn leven mensen tegen die mij als pispaal gebruikten.

Bij het ademmoment werd ik in principe van hun angst-greep verlost. Met zoals gezegd meer assertiviteit tot gevolg.

RELATIES

Vóór het ademmoment was ik het tegendeel van assertief. Ik probeerde eerder zoveel mogelijk buiten schot te blijven.

Ik ben gaan beseffen dat dat niet alleen voortkwam uit bescheidenheid maar ook uit angst.

Angst voor de "aaseters" ! Waar ik onvoldoende verweer tegen had.

Die "vredige", aardige, dociele houding van mij veranderde dus aanzienlijk na dat "ademmoment".

Het blijkt moeilijk om de mensen bij te brengen dat er bij mij iets veranderd is.

Daarom confronteer de aaseters uit het verleden ook met hun gedrag.

Niet om mij te revancheren, maar om mijn pispaal-imago om te buigen naar gelijkwaardigheid en wederzijds respekt.

Om herhaling zoveel mogelijk voor te zijn.

Sommige mensen blijken dan open te staan voor zo'n gesprek. Dat leidt tot verdieping en verbreding van de relatie.

Anderen houden liever de boot af. Dan is er helaas ook geen ruimte voor vergeving en blijft er weinig van de relatie over.

GELOOF

Geloof speelt een rol in mijn leven. Dat is een feit.

Ik ben ermee opgegroeid en ben ondanks alle ellende, duisternis en twijfel ook altijd gelovig gebleven.

Een stelling die ik daarbij nogal eens poneer is : "Je moet het kind niet met het badwater weggooien".

Tot nu toe heb ik dat dus niet gedaan.

Geloof geeft mij sowieso een richtsnoer bij beslissingen.

Het  geeft een blijvend gevoel dat er altijd iemand is die van je houdt.

Het geeft de mogelijkheid en kracht om te vergeven. Ook de aaseters.

En dat is fijn heb ik gemerkt. Het is beter te leven zonder haat in je binnenste.

Er is nog veel meer over te zeggen. Wat misschien nog een keer gebeurt.

PERSPEKTIEF

Nu ik langzaam groei in een nieuw niet-trauma-leven ontwikkelen zich, ondanks mijn leeftijd, ook perspektieven.

Moest ik me vroeger invechten op jamsessies, tegenwoordig delen ze me graag in. 

Optredentjes in de toekomst sluit ik daarom ook nog niet eens helemaal uit. 

Inmiddels is het schrijven ook van de grond gekomen. Daar zie ik nog wel  mogelijkheden en onderwerpen.

En dan mijn lampenprojekt voor Gambia. Altijd moeizaam na al die jaren nog steeds niet mislukt.

Alles bij elkaar heb ik het prettige gevoel dat ik uit mijn trauma-leven aan het herrijzen ben en dat ik in mijn seniorentijd meer een deelnemer van de maatschappij aan het worden ben. Meer dan ik ooit geweest ben.

Beladano ! Beter Laat Dan Nooit !

                                                                                      gedicht

                                                                  half nog in het water

                                                                  kruip ik op de kant

                                                                  happende naar adem

                                                                  eindelijk geland

ONS HUWELIJK

Wij trouwden in 1967 toen ik succesvol en veelbelovend deelnemer was in de familie BV.

Daarna begon al gauw het gezeur.

Mijn echtgenote maakte al mijn beroepswisselingen mee.

Terwijl ik als huisschilder de kost moest verdienen zag zij haar 6 zwagers multimiljonair worden.

Zo'n dikke 30 jaar lang hoort zij inmiddels elke dag minstens een uur lang mijn "kattengejank" aan. 

Allemaal zonder gemor !

Daar heb ik geen gewone huis-tuin-en keuken uitleg voor.

Wel een gedicht !

                            Ik vaar met haar mee
                         Ook als we glijden
                         Door niet groene weiden                                                                                        
                         Tot aan mijn dood
                         In onze zelfgemaakte gezegende boot                                                         
                         Omdat ik hou van een stem die klinkt als ruisend riet
                         Een wit zeil dat weerkaatst in blauwe ogen
                         Een gul lachend open gezicht
                         Een kwetsbare ziel in eeuwig licht
                         Daarom vaar ik zo graag met haar mee
                         Langzaam maar zeker
                         Naar open zee